Het moet in de tweede of derde klas zijn begonnen. Ik zat op een lagere school gelegen in een nieuwbouwwijk in Amersfoort. Simone heette ze en ik was tot over mijn oren verliefd. Hoe dat zo kwam weet ik niet maar ik denk dat ik ook niet de enige geweest zal zijn. Ze had lang blond haar, een gaaf gezichtje en droeg jurkjes, dat was nou eenmaal zo in die tijd.
Zij en haar jongere broertje waren wel eens op de televisie daar zij in een of andere wasmiddel reclame het ideale gezinnetje moesten uitbeelden. Toch keken we daar ontzettend tegen op. Zij verdiende daar ook geld mee maar dat werd allemaal keurig op de bank gezet, geloof ik. In de winter ging zij op wintersport en kwam dan met zo’n mooi bruin gezicht terug. Volgens mij was zij de enige die ging skiën en ik kon mij daar dan ook niets bij voorstellen.
Wat me nog levendig voor de geest staat zijn mijn dromen. In die tijd keek ik als mijn ouders er niet waren stiekem naar de televisie. Naast musicals en films met Fred Astaire, Doris Day en Danny Kay waren er natuurlijk westerns als Raw Hide' en deHigh Chapperel’. In mijn dromen was ik Old Shatterhand of een andere held en een terugkerend thema was de heldendood. Meestal was ik na vele omzwervingen in handen van de indianen gevallen met als gevolg dat ik zwaar gewond in de armen van Simone lag. Nog net voordat ik mijn laatste adem uitblies voelde ik nog haar tranen en kon zij mij vertellen dat ze voor altijd van mij zou houden. Later kwam er nog een meisje bij waar ik ook verliefd op was ze heette Diana. En zo stierf ik dan terwijl twee meisjes om mij weenden. Het waren dromen waarin ik intens gelukkig was. Mijn moeder heeft in een dagboek nog aantekeningen van een nachtmerrie waarin ik gedroomd had dat Simone naar Oostenrijk ging verhuizen (ze ging skiën). Ik werd wakker en riep mijn moeder om te vertellen van mijn droom en te zeggen dat ik helemaal ‘koortsig’ was.
Ik was zo verschrikkelijk verlegen dat toen Simone jarig was en ik een cadeautje voor haar had gekocht ik haar dit niet eens zelf durfde te geven. Ik geloof dat mijn moeder het aan de deur heeft afgegeven.
In de schoolpauze werden er spelletjes gedaan en werd er gekeken wie aan wie een kusje moest geven. “Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven wie moet ik een kusje geven…”Het was tamelijk fraude gevoelig en er werd dan ook flink gesmokkeld. Het ritueel van de kus zelf had iets hypocriets, je moest doen alsof dit het meest verschrikkelijke was dat je kon overkomen, terwijl je, als het de juiste was, dolgelukkig was. Dit liet je dan een beetje doorschemeren. Wanneer het een minder aantrekkelijke kandidate betrof was de afschuw oprecht en werd dat niet onder stoelen of banken gestoken. Aangezien ik op een gegeven moment op nog een meisje verliefd werd nam mijn kans op geluk met honderd procent toe.
Het tweede meisje heette Diana en was schuin tegenover ons komen wonen. Ze was een ‘paarden meisje’. Ze had stijl bruin haar en had lieve, zachte ogen en een meewarige glimlach. Ze was dol op paarden en had geen oog voor jongetjes. Op een of andere manier wist ik toch haar aandacht te trekken en beloonde ze mij af en toe met een glimlach waarop ik weken kon teren. Toch had ik nooit echt contact. We liepen niet samen naar school en speelden ook niet samen. Dat gebeurde gewoon nooit.
De gelukkigste dag van mijn leven had ik toen we op schoolreisje naar Amsterdam gingen. Op een gegeven moment zaten we in een rondvaartboot en zat ik tussen Simone en Diana in. Er werden grapjes gemaakt dat Tomas verkering met Simone en Diana had. Ik meen mij te herinneren dat er zelfs een kusje viel maar dat kan ik ook mis hebben misschien verzon ik dat ter plekke. Ik zat daar maar en wist niks te zeggen, wat was ik gelukkig!
Het geluk bleef bij dat ene moment in Amsterdam want daarna op school is er nooit meer iets tussen ons geweest. Wel verdrong Diana Simone van de eerste plaats, zij was veel liever.