Mijn vader is iemand die zijn jas en zijn laatste centen weggeeft wanneer dit nodig is. Ons huis werd, waar wij ook woonden met enige regelmaat bezocht door de verworpenen der aarde. Soms kwamen ze zelf spontaan langs en anders plukte mijn vader ze van de straat.
Zo was er een voorval waarbij hij in Wapenveld, waar wij toen woonden, een man van zijn fiets zag tuimelen. De man was stomdronken en kwam niet meer overeind. De gereformeerden dorpsbewoners liepen door en lieten hem voor oud vuil liggen.
Mijn vader nam de man mee naar ons huis waar hij werd opgekalefaterd. Vanaf die tijd kwam de man met enige regelmaat op bezoek. De man heette Kees van Tienhoven en bleek een jonkheer te zijn of iets dergelijks. In ieder geval kwam hij van een welgestelde familie maar was een drop-out.
Het verhaal was dat hij als jongeman met de Amerikanen had gevochten en zo met zijn tank Bergen Belsen had bevrijd. Hij was deze ervaring nooit meer te boven gekomen. Hij had subiet zijn geloof afgezworen en was langzamerhand aan de drank geraakt. Als dank voor mijn vaders zorgen stond er op een gegeven moment een prachtige leren fauteuil in onze kamer. Tientallen jaren is deze stoel met ons meeverhuisd en telkens wanneer ik er in zat en mijn vingers liet gaan over de fijne koperen spijkertjes waarmee de stoel was versierd dacht ik aan Kees en Bergen Belsen.