Het moet ergens in 1983 zijn geweest dat ik alleen op vakantie was in het toenmalige Joegoslavië. Het was begin April dat ik met mijn tentje op het eiland Hvar belande. Ik kwam met de boot aan in het stadje Hvar en was onderweg in gesprek geraakt met een Duitse jongen die zichzelf na het behalen van zijn VWO diploma op een korte vakantie had getracteerd. Hij was zonder ook maar iets te pakken dan zijn tandenborstel op de trein gestapt.
Hoe het zat met zijn ouders en of men wel wist waar hij was heb ik maar met rust gelaten. We dronken ergens een Turkska kava en besloten, om de kosten te drukken, samen voor een nacht een kamer te huren. De die kamer die we vonden lag direct aan de haven en bevatte slechts een groot bed en een kast. Na onze spullen te hebben gedropt zijn we een stuk gaan wandelen.
Op de terugweg dook ik een klein kroegje in waar ik al snel aan de praat raakte met een Joegoslavische jongen. Ik sprak een paar zinnen Joegoslavisch en vertelde dat ik gek was op Joegoslavische melancholieke muziek. Na uren te hebben gesproken over cultuur, politiek en ziekenhuizen (hij was arts in opleiding) en toch minstens een stuk of acht glazen Šljivovic nodigde hij mij uit om bij hem thuis volksmuziek te luisteren.
We liepen langs de kade met palmen, er waaide een stevige warme bries. Ondertussen was in mijn benevelde brein de idee opgekomen dat dit heerschap wat meer verwachtte dan een uitwisseling van muziekale voorkeuren. Ik vertelde hem dat ik niet op mannen viel. Waarop hij antwoorde dat we gewoon muziek gingen luisteren.
Na ongeveer een kwartier bergop te hebben gelopen kwamen we in een soort moderne buitenwijk met flats van drie, vier verdiepingen hoog. We liepen een paar trappen op en hij opende een deur met zijn sleutel.
Binnengekomen kwamen we in een donker drie kamer appartement. Hij liep naar een van de kamers en riep iets. Er kwam een soort zwaar behaarde gorilla de deur uit stampen, liep door de huiskamer en dook een andere kamer in.
Ik werd in een stoel geplant en kreeg een glas Šljivovica in mijn handen gedrukt. Er werd een rood intiem lampje ontstoken en er dwarrelde ineens een prachtig lied door de kamer. Ik was zo lazerus dat dit alles zich als een soort droom danwel nachtmerrie aan aan mij ontrolde. Het volgende moment kwam de jongeman in beeld. Hij had zijn shirt uitgetrokken en begon op nog geen meter afstand een erotisch bedoelde buik of heupdans uit te voeren.
Het zweet brak mij uit. De kamer draaide mijn hoofd ook. Een visioen versheen van hoe de gorilla weer uit zijn hok kwam om mij, samen met zijn jonge vrind, de herenliefde te onderwijzen. Ik probeerde uit alle macht te focussen, wat als de deur van binnen op slot was gedaan. Hoe kwam ik in godsnaam in een rechte lijn en heelhuids bij die deur.
Op een gegeven moment nam ik de gok ik wachelde zo snel als ik kon naar de deur morrelde aan een knop en de deur vloog open. Ik rende zo goed en zo kwaad als ik kon de trappen af. Ik wist bij god niet waar ik was maar aangezien ik de heuvel op was geklommen nam ik aan dat wanneer ik maar naar beneden rende ik bij de haven zou aankomen.
Het moet een uur of vier ‘s nachts zijn geweest dat ik – nu rustiger – langs de verlaten kade liep. De wind was alleen maar toegenomen. De Palmen zwaaiden heen en weer. Bij het appartement aangekomen zat de deur op slot. Aan de havenkant van onze kamer stonden twee ramen open. Ik klom er doorheen en plofte naast de Duitse gast in bed. Toen ik wakker werd was hij weg. Op het bed lag zijn deel van het geld om de kamer te betalen.