Het was 2003, ik had net mijn toekomstige echtgenote en haar dochter (weer) ontmoet en was meegevraagd op vakantie naar Tilos. Samen met haar ouders vlogen we naar Rhodos en vandaar met de boot naar het piepkleine eilandje Tilos.
Maria, de eigenaresse van een paar kleine, direct aan zee gelegen appartementjes, wachtte ons op aan de kade.
Zo vierden we onze vakantie op dit heerlijke eiland door te wandelen, zwemmen en het eten van heerlijke Griekse hapjes. Aan het eind van de dag zaten we meestal op het terrasje voor onze kamer. Even links van ons was een rotspartij waar de oude mannen van het dorp altijd zaten te vissen. Het was kennelijk een vast ritueel en leverde altijd een paar kleine visjes op die mee werden genomen om door moeder de vrouw te worden verwerkt tot iets lekkers.
Op een avond zaten we op ons terrasje en hoorde ik geroep. Het geroep zwol aan tot een onsamenhangend geschreeuw. Op de rotsen zag ik mannetjes druk heen en weer lopen. In een automatisme stond ik op en draafde naar de rotspartij. Men wees en ik zag een man op zijn rug in het water drijven. Een van de vissers was kennelijk door onbekende oorzaak voorover in het water getuimeld. Ik sprong in het water en waadde naar de man toe. Zijn grijsblauwe ogen staarden mij gebroken door het water aan. Het water spoelde over zijn gezicht en hij leek al geheel in vrede te zijn met de plek waar hij was. Aan zijn gezicht had hij wat snijwonden. Ik pakte de man bij zijn schouders en trok hem op een kleine platte rots. Ik probeerde hem in een soort zittende houding te zetten en sloeg mijn armen om zijn maag en ook borststreek en drukt hem tegen mij aan. Golven van warm wit schuim kwamen uit zijn longen en stroomden over mijn armen.
In de tussentijd had zich een menigte boven mij verzameld waaronder een politieman van een jaar of vijfentwintig. De man was gehuld in een oogverblindend en smetteloos wit uniform wat hij kennelijk graag zo wilde houden want hij maakte geen enkele aanstalten om mij te helpen. Ook de anderen stonden maar een beetje dwaas naar mij te kijken. Totdat ik flink begon te schelden dat ze mij wel eens mochten helpen. Er gebeurde niets, zodat ik in een vlaag van woede de man optilde en hem boven mijn macht tilde zodat zij hem omhoog konden trekken.
Een paar kerels grepen de man en legde hem op de grond. Nadat ik omhoog geklauterd was arriveerde er een Toyota pick-up waar de man als een soort dooie vis in werd gekwakt. Ik, weer boos, sprong op de truck en legde hem zo goed en zo kwaad als het ging in een stabiele zijligging. Daarop verdween de truck op weg naar een de enige huisarts op het eiland.
Later in de avond kwam de stokoude echtgenote mij ons aan de deur om mij te bedanken, het gerucht had zich door het dorp verspreidt en via via was ze bij mij terechtgekomen.
De volgende ochtend hoorden we dat de man om vijf uur die ochtend uiteindelijk was overleden. Af en toe – een paar keer per jaar – drijft de man weer langs en voel ik het warme witte schuim over mijn armen stromen.