Het verhaal gaat dat wij, mijn broer en ik, wanneer wij op vakantie op Vlieland waren nog voor het ontbijt de zee in werden gedreven. Lekker fris aan het ontbijt.
Het was ook de tijd dat er nog nauwelijks douches of badruimtes op de camping waren. Kleine stenen gebouwtjes met aan de buitenwand een granieten aanrecht.
Voor mij – ergens tussen de vier en zeven jaar oud – staat mij vooral mijn aarzeling cq angst voor alles wat zich aan mijn tenen en voeten kon vergrijpen bij. De pijnlijke schelpjes en gekriebel van wier en wegschietende krabbetjes.
Sinds mijn veertiende of zo stort ik mij, weer of geen weer, onverschrokken in de zee en mijn kinderen nu met mij. Zo zie je hoe het in een mensenleven kan lopen.
Bij het ontbijt zaten we voor de tent. Stoeltjes of een tafel hadden wij niet. We zaten altijd op de grond. Wij keken uit op wat wij ‘ het Fort’ noemden. Het fort lag ver voorbij de Konijnenberg, het grote duin waar wij vaak speelden.
Het lag hoog op het verre duin en was omgeven door geheimzinnigheid er zat in die tijd kennelijk nog een afdeling van het leger welke zich bezig hield met het weer.
Elke ochtend om precies zeven uur zagen we zittend aan het ontbijt een grote ballon langzaam opstijgen vanaf het fort. We volgden hem zo lang mogelijk en een nieuwe dag was begonnen.