We zaten al een dag of acht op zee, zo’n veertig NM uit de kust van Cairns. We vingen zeeslakken met een tiental duikers en maakten lange dagen (zie deel 1 voor de voorgeschiedenis).
Omdat we hard werkten hadden we veel eten en drinken nodig. Totaal met een man of veertien dan verbruik je wel wat. De porties waren te klein en er was wat gemor over. Overdag ving Tom, onze kapitein die geen andere taken had dan onze boot te varen, kleine visjes die hij of op het dak in de brandende zon legde zodat ze aan het eind van de dag knapperig als chips waren. De andere visjes marineerde hij met wat azijn en peper en zout en ook die waren aan het eind van de dag een ware traktatie.
‘S avond wanneer we echt vrij waren dronken we een biertje op het dek samen met onze maten de twee zwarte parelduikers, Tom en xxxx (naam opzoeken in dagboek). We praten over van alles en nog wat, speelden gitaar en zongen liedjes. Het waren echt toffe gasten. Ik sliep benedendeks samen met Bram in een hut en in mijn kooi lag ik met mijn gezicht bij een patrijspoort waardoor rond een uur of elf een koel briesje waaide. Ik heb zelden zo heerlijk geslapen als op die boot.
De boot bleek al snel wat mankementen te vertonen. Zo moest ik wanneer we tussen de riffen doorvoeren op het dak gaan staan om de ondieptes aan te wijzen. Onze diepte meter was kapot. Ook de ankerlier deed het soms spontaan wel en dan weer niet., zowel bij het ophalen als neerlaten van het anker. Dat is niet wat je wil.
Er waren geen reddingsvesten en we hadden slechts een dinghy voor het geval dat. Zoals gezegd hadden we steeds vaker net te weinig eten en onze maten – de parelduikers- gingen ,wanneer de avond viel en de zeeslangen zich over het zeeoppervlak al kronkelend een weg baanden, vissen. Ze gooiden een lijntje uit en vingen in mum van een tijd een vis van meer dan een meter waar meteen het mes in werd gezet. Vijf minuten later siste de pan van Tom de kapitein en zaten we even later allemaal met een prachtig stuk gebakken vis te schransen.
Toen ook het drinkwater dreigde op te raken moest er wat gebeuren. Er werd besloten dat de Coolabah samen met de eigenaren en hun echtgenotes terug naar Cairns zou varen om eten en drinken in te slaan. Alle duikers kwamen bij ons aan boord en zo zaten we met vijftien man op een doodskist.
Ik meen dat na de nacht waarbij het hele gangboord vol lag met ronkende duikers wij ergens naar het rif zouden varen en daar de Coolabah zouden ontmoetten. Wij gingen naar de afgesproken plek maar troffen geen moederschip aan. Het gemor over de slechte vangst, de gebrekkige organisatie en het gevaar om met vijftien man op een doodskist te varen; zonder reddingsvesten, geen goede marifoonverbinding, een slecht functionerende ankerklier en in het cycloon seizoen.
Er werd gesproken over het niet langer wachten en zoeken, maar naar de haven te varen en er de brui aan te geven. Ook Bram en ik praatten in op Tom die zich ook wat ongemakkelijk ging voelen met de situatie. Tenslotte was hij de kapitein en was ook minder gerust op de boot die hij bestuurde. ” Kom op we gaan terug, “Fuckt it Tom, let’s go!” Muiterij op het rif.
Uiteindelijk was Tom overstag en gooide het roer om richting Cairns. Daar kwamen we in de vroege ochtend aan. De Coolabah lag er niet maar volgde een dag later. De eigenaren en investeerders waren woedend, de stemming te snijden. De verwijten vlogen over en weer. Na alle diepgevroren slakken en netten met slakkenhuizen te hebben gelost gingen we doodmoe naar huis.
De uitbetaling volgde in het weekend erop. Na veel heen en weer gebel met de boodschap dat we eigenlijk de boel hadden verlaten en verprutst. Moesten we zondagochtend om tien uur op de kade staan.
Daar stonden we dan te wachten en te wachten totdat een zwarte geblindeerde mercedes langzaam de kade opdraaide en vlak naast ons stopte. Na enige tijd stapte er een kleine Chinees ogende man uit met een zonnebril op. Hij drukte ons vol minachting een enveloppe in de hand, stapte in en liet zich wegrijden.
In de enveloppe zat tweehonderd Australische dollar: honderd voor Bram en honderd voor mij.